Back To Top

foto1 foto2 foto3 foto4 foto5
Rezerwacja boiska - Piotr tel.517414158 Organizacja imprez i zawodów sportowych - dyrektor szkoły tel. 23 672 46 71

Gimnazjum nr 3

KIM JEST TWOJE NASTOLETNIE DZIECKO

 

„Jako rodzice pragniemy być potrzebni; potrzebaą naszych nastoletnich dzieci jest nie potrzebować nas. To realny konflikt; doświadczamy go codziennie, pomagając tym, których kochamy, stać się osobami niezależnymi od nas.

Haim G. Ginott

„Między rodzicami a nastolatkami”

 

            Okres dojrzewania to najbardziej wyróżniający się i charakterystyczny okres w życiu człowieka. W dorastaniu można wyznaczyć dwa podokresy:

  1. w pierwszym dominują czynniki natury biologicznej – jest to okres pokwitania, trwa od 11-12 r. ż. do ok.16 r.ż.;
  2. w drugim czynniki kulturowe – jest zwany adolescencją i trwa od ok.
    16 do ok. 18-19 r. ż. .

Pokwitanie charakteryzuje się:

  • ogólnym brakiem równowagi emocjonalnej i nadmierną pobudliwością;
  • drażliwością, niepokojem ruchowym;
  • zmienną motywacją;
  • wzrostem krytycyzmu względem dorosłych i samych siebie (zazwyczaj przesadnie przejmują się swoim wzrostem, tuszą, twarzą, głupotą, brakiem pieniędzy, tym że nigdy nie znajda chłopaka, dziewczyny);
  • rozwojem możliwości umysłowych;
  • reaktywnością (zmiennością) uczuć pod wpływem czynników zewnętrznych.

Nastoletnie dzieci odczuwają wewnętrzny konflikt miedzy potrzebą bycia dorosłym i samodzielnym a pragnieniem zachowania przywilejów dziecka. W tym okresie młodym ludziom trudno przyznać się do błędów – nie pozwala na to wewnętrzna dumaJ.

Rodzice przestają być jedynym autorytetem. Ich miejsce zastępują rówieśnicy. Rozszerza się strefa prywatności dziecka. Rodzice muszą oddawać coraz więcej „władzy” i pozwalać współdecydować swoim pociechą.

Nastolatki eksperymentują ze sobą i innymi. Poszukują celów, krytycznie je weryfikują, często odrzucają.

Bardzo dotkliwie uwidaczniają się problemy z zachowaniem, także objawy nerwicowe, jakie występowały w okresie dzieciństwa.

Pokwitanie to czas silnych napięć erotycznych, pierwszych miłości – często nieszczęśliwych lub nieodwzajemnionych miłości.

DORASTANIE TO DLA NASTOLATKA CZAS PRZEŻYWANIA „KATUSZY PSYCHICZNYCH I FIZYCZNYCH”.

Nie dziwmy się więc, że czasami nie dbają o obowiązki szkolne, lekceważą kolejną klasówkę, ignorują (ich zdaniem) marudzących rodziców lub nauczycieli.

 

Adolescencja cechuje się:

  • poszukiwaniem wyjścia z zamętu pokwitania (często nieświadomie);
  • stopniowym uporządkowaniem i harmonią wewnętrzną;
  • stawianiem sobie celów i adaptowaniem do nich swojego postępowania,
  • przewagą procesów intelektualnych (przy postępującej stabilizacji procesów biologicznych);
  • coraz bardziej świadomym poszukiwaniem własnej tożsamości;
  • refleksyjnością;
  • pojawianiem pierwszych pytań o sens życia, także lęku przed dorosłością.

To okres bezustannych dyskusji, filozoficznych batalii pełnych radykalizmu i gwałtowności. Młodzi ludzie prezentują ogromną wrażliwość na krzywdę innych, uprzedzenia, bezprawie, przemoc i okrucieństwo. Jednocześnie postawa ta nie przeszkadza im samym być samolubnymi, nietolerancyjnymi i niesprawiedliwymi. Brak im jeszcze rozwiniętej samoświadomości i krytycznego spojrzenia na własną osobę. Są natomiast marzycielami i idealistami. Wielu z nich angażuje się w różne formy pomocy innym (np. wolontariat). Zazwyczaj wiąże się to z ich głębokim przekonaniem do jakiejś idei i autorytetem osoby dorosłej, która potrafi na własnym przykładzie wskazać celowość i znaczenie podejmowanych działań. Młodzi ludzie coraz bardziej chronią własna niezależność. Bronią z determinacją własnych przekonań i ocen moralnych oraz możliwości ich wyrażania
i postępowania zgodnie z nimi.

Grupa rówieśnicza pozostaje nadal główną grupą społeczną, ale staje się mniej ważna, ponieważ coraz częściej młody człowiek angażuje się uczuciowo
w związek z ta jedną jedyną osobą.

Zaczynają powstawać mniej lub bardziej realistyczne plany zawodowe. Relacje z rodzicami ulegają wyciszeniu, są bardziej dojrzałe i oparte na zrozumieniu postępowania dorosłych. Dorosłym „pozostaje rola spokojnego, szanowanego doradcy z autorytetem niż autorytarnego decydenta” (M. Sawicka, 2003, s.15).

 

Bibliografia:

Faber A., Mazalish E. (2006): Jak mówić do nastolatków żeby nas słuchały. Jak słuchać żeby z nami rozmawiały, Poznań, Media Rodzina

Sawicka M., Sikora J., Żwirblińska A. (2003): Obyś cudze dzieci… wychowywał. Jak sobie radzić z problemami wychowawczymi w gimnazjum, Kielce, OWN

Pohorecka I., M. Sofulak – Skibińska (2009): Zaradnik rodzica, Warszawa, PARPAMEDIA

 

 

Copyright © 2017 Gimnazjum nr 3 im. Marii Konopnickiej Rights Reserved.